|
opnieuw bloemen
Er groeit iets als een bloem in mij,
‘t voelt vurig vreemd maar maakt me blij,
de stengel broos, melkachtig ‘t sap
de kelk met dauw, een volle nap.
Er groeit iets van een vlam in mij,
drievoudig vurig bloeit zij vrij
’t is iets, 'n bloem 'n vuur in mij
zo vreemd het maakt me blij.
Een bloem in mij, ze bloeit zo vrij,
die wiegt die wiegt haar kelk.
Een vuur in mij, bloeit vrij
© annemieke
Ik zag zo vaak wat is en was
de bij, de bloem, ’t hout, ’t glas,
de roemer tot de rand gevuld
de trage tred zo zacht verhuld.
De rivier, het bed, de overkant,
de warme zon, het natte strand
ik zag zo vaak de vormen staan
de dienstmeid ramen open slaan.
De liefde, hoop, een zere knie,
de glans, reflectie die ik zie,
dacht vaak aan koren en ‘n bloem
een hete nacht, een warme zoen.
En immer als het gloren kwam
openden zich die handen klam,
palmen vol liefde leven en lust
‘t leven dat mij teder wakker kust.
Ik zag zo vaak wat is en was
de bij, de bloem, ’t hout, ’t glas.
© annemieke
| 
.jpg)
