| |
 |
een klim van deugd en ondeugd
Kunst | kunst
|
09 September 2010 | 19:55:46
|
|
Een klim naar deugd en ondeugd
|
|
Het kan niet anders dan steil
een klim naar deugd en ondeugd
liefhebben om niet te vergeten
leven en liefde liefhebben.
Menselijk, ook menselijk
een deugd om te vergeten
in welke stijl ook
een gewoonte, een tweede natuur.
Het kan niet anders dan steil
een klim naar deugd en ondeugd,
liefhebben om niet te vergeten
dat is het wezen der mensheid.
|
|
|
|
|
de eeuwige zoektocht als kind tussen de korrels zand
Kunst | kunst
|
17 Augustus 2010 | 12:54:46
|
|
|
On uit put te lijk
|
|
Ik doorzoek
als kind op het strand
korrels zand
met mijn zeef en beef.
emmer en schep
naast mijn bed
sleep gejut uitgeput
blootsvoets en gedwee
heel veel water naar de zee |  |
|
|
|
het eenvoudige leven
Kunst/Schilderen | kunst
|
10 Augustus 2010 | 18:42:18
|
Het eenvoudige leven
Vandaag zag ik een prachtig perk met witte stenen
het werd al nadampend van de regen door de zon beschenen.
En de najaarswind blies door de volle kruinen
waar ik verderop liggende puinen ook aanschouwde
en in gedachten aan een serene wereld bouwde.
Wellicht dacht ik is het genoeg voor een gedicht
enkele regels zonder verdere plicht,
zie je daarin rechtvaardiging voor ons dagelijks bestaan
zonder dat je je heel diep afvraagt waar komt wat vandaan.
|
|
|
|
Maar ook het zoet gefluister van binnen geven soms wonderlijke zinnen
Kunst/Schilderen | kunst
|
04 Augustus 2010 | 13:33:19
|
zoet gefluister van binnen
Ik zie mijn oude haar mijn gezicht in de spiegel
zou mijn ziel ook zo versleten zijn als mijn huid
mijn hart nog zo kloppen als mijn mond beweegt.
Langs droom en stroom en aarde die de dag klaarde
zie ik de buxus weelderig groeien , zie ik de geranium bloeien
toch vloeit dan jeugd weer bij me binnen als of ik mag herbeginnen.
dan klinkt dat fraaie vergeten lied en denk ik aan alles wat leven verliet.
want ook verloren leven houdt mij het hart verweven.
al gloeit mijn mond soms vol met een klacht
ook vandaag weet ik dat het leven ondanks het versleten zijn lacht
Ik zie mijn oude haar mijn gezicht in de ruit
ben van nature geen ijdeltuit maar denk
soms wordt een uur stiller en wordt het toch later
en drink een teug uit een groot glas water.
Dan drijven soms gedachten voorbij als een boot
wachtend op ook vandaag weer het dovende avondrood.
|
|
|
|
vandaag zag ik een regenboog dansen op de wind
Kunst | kunst
|
30 Juli 2010 | 18:39:02
|
|
Vandaag zag ik een speelse regenboog
|
|
|
Het werd zo stil, er beefden geen mannen
er liepen geen vrouwen ,
iemand rustte in een schoot
gehuld in het wit met roerloze handen.
Wonderlijk hoe de natuur kan pronken
noodlot soms dingen kan vertonen
hoe spoedig wordt je soms van rust beroofd.
Vandaag zag ik een speelse regenboog
zomaar dansen op de wind.
Ik dacht: vreemdeling, wie ben jij op weg? |
|
langs het glazen huis van de vissen
|
|
Leek de dag ziek van liefde en verlangen
de zon vlamde als vuur op mijn rug,
ik sleepte me voort langs de vloedlijn en terug
op pad ongestoord op zoek naar een poort.
Het gaf me al met al een geweldig gevoel
domweg gelukkig door zand lopen zonder echt doel.
Onwerkelijk genieten van de damp die boven zee trilt
ken je de ervaring dat je als een koortsdroom zachtjes rilt.
De eentonige branding brulde aan de kust
ik hoorde deze stem door alles heen,
zag de gloed aan de verre verre horizon
waar deze ook dag een onwerkelijk schone ochtend begon.
|
|
|
|
|
de aard van het beestje is ook oude dingen bewaren om te aarden
Kunst/Schilderen | kunst
|
08 Juni 2010 | 23:34:22
|
Christl Vogl
Aarden
Nu ik bewust stil sta
op het weidse land
ontroert mij de fauna
de flora langs de kant.
Mijn ogen dwalen naar de kim,
een torenvalk verschijnt,
aandachtig bidt hij voor zijn prooi
die in het riet verdwijnt.
Ik ga op blote voeten,
voel stilaan de natuur,
raak licht het slijk der aarde
de wind voelt minder guur.
De zon slijpt ruw de stenen
met diamanten greep,
weerkaatst hun in het water
als forellen in een beek.
Nu ik vandaag stil sta
besef ik heel intens
de schoonheid van het landschap
die mij beroert als mens.
Annemieke Steenbergen
|
|
|
|
a.s zondag 30 mei poëzie in Enkhuizen :Dichters rond de Breedstraat 2010.Enkhuizen
Kunst/Schilderen | kunst
|
28 Mei 2010 | 19:07:12
|
a.s zondag is er een culturele poëzie /muziek wandeling in Enkhuizen die haar aanvang vindt in de oud-katholieke kerk van 14.00 tot 14.30 uur Breedstraat 84
vervolgens kunnen mensen in diverse woningen aan de Breestraat genieten van poëzie gecombineerd met muziek en gezongen poëzie.
Geert Boogaard
een neef van de Enkhuizer dominee/dichter Boogaard opent het jaarlijkse cultuur –poëzie evenement .
Er zijn 3 sessies om 14.45, 15.30 en 16.15 uur ( duur 3 x 30 minuten) op de volgende adressen
met de namen van de dichters.
Frans Schuit (Schrijft op dichttalent) treedt met zijn dochter die muziek verzorgd op - Optreden bij fam Nieuwburg,
Bocht 8
Annemieke Steenbergen-Spijkerman
Optreden bij fam de Wit
Breedstraat 69
Tim Tingen en Walter N. Davenport Optreden bij fam Minkowsky
Breedstraat 45
Klaas de Haan en Hennie Pen Optreden bij fam vd Toorn
Breedstraat 65
Rien Bonte Optreden bij Hotel het Wapen van Enkhuizen
Breedstraat 59
Marianne Groot (zingt poëzie),. Er is speciaal voor u een piano
geplaatst.
Optreden bij fam vd Veer
Breedstraat 74
Nicole Terhorst en Heleen Kramer treden samen op. Optreden bij Fam de Boer en Oostrum
Breedstraat 51
Dirk Beemster Optreden bij fam Visser
Zuiderhavendijk 63
Om17.00 uur is het afgelopen en kunnen belangstellende met de dichters van gedachten wisselen gedurende een borrel of verfrissing
bij café Bok in de Breedstraat 161 waar een openpodium staat ter afsluiting van de dag.
Wij vragen u vriendelijk gebruik te maken van dit open podium om uit uw eigen werk
Voor te dragen of boeken te verkopen indien u dit wenst.
Wie komt op dit open podium voordragen?
|
|
|
|
haar lieflijke ogen zijn diep bruin
Kunst/Schilderen | kunst
|
20 Mei 2010 | 19:06:31
|
| De aller-schoonste bloem |
|
Haar lieflijke ogen zijn diep bruin
kwijnend - zacht vol pracht,
ik vraag me steeds meer af:
hoe wordt zij groot gebracht?
Ik zag slechts het begin
van het ouderlijk gezin,
een bloemknop van een vrucht
een vogel op haar vlucht.
Iets wat traag ontwikkeld wordt
ook gestaag groeiend niet verdort.
Ik zag slechts het begin
van het ouderlijk gezin.
|
|
|
|
|
opnieuw bloemen illustratie Christl Vogl
Kunst/Schilderen | kunst
|
14 Mei 2010 | 14:15:20
|
|
illustratie Crisl Vogl
Opnieuw bloemen
Er groeit iets als een bloem in mij,
‘t voelt vurig vreemd maar maakt me blij,
de stengel broos, melkachtig ‘t sap
de kelk met dauw, een volle nap.
Er groeit iets van een vlam in mij,
drievoudig vurig bloeit zij vrij
’t is iets, 'n bloem 'n vuur in mij
zo vreemd het maakt me blij.
Een bloem in mij, ze bloeit zo vrij,
die wiegt die wiegt haar kelk.
Een vuur in mij, bloeit vrij.
2004
|
|
|
|
Memmedag, Mem is een Fries voor voor moeder
Kunst/Schilderen | kunst
|
09 Mei 2010 | 15:28:51
|
|
illustratie R.Jong-Spijkerman
Memmedag
Ze leeft in lichte herinnering
als prijs en met dankende verheerlijking
want in het beeld "mem" zag ik mezelf,
of waren het de sproeten of kin van een der elf.
Waren het, het zachtere kleed of de hardere grond
de kraaienpootjes rond haar mond.
Was het de lucht boven een jonge dag
haar weelderige haardos die ik zo mag.
De torenklok of wat ze graag zong
of domweg alles wat ze met handen kon.
Was het iets met een glazen sluier aan
waarin ik ook mezelf zie staan.
Een mem lijkt soms
een wonder wat nog moet komen,
de uitgelegde draden in vele zomen.
Met in iedere hand een lachend kind
dat haar ontelbaar mateloos diep bemint.
Ze is als de wilg op een zomerdag
lachen en spelen, of zwijgen en dromen
ik vind haar nog dagelijks in tal van bomen.
Dan klinkt het is lente ontluik mijn kind
als of iets hemels me bemint
dan roept de wind uit de wuivende bomen
zullen we verder gaan door het wijde land,
hollen en huppelen tot weer een dag landt.
Tesamen vormen dan al die dingen onverplicht
met die muziek een moederdaggedicht.
1991
Illustratie;Chrisl Vogl
|
|
|
|
moederdagherinnering , wat is en behelst moeder -dag op moederdag
Kunst/Schilderen | kunst
|
07 Mei 2010 | 18:50:58
|
|
illustratie R.Jong-Spijkerman
Moederdagherinnering
Ze was nog zo jong toen hij tot haar kwam
haar hand op de kermis in de zijne nam,
zo’n frêle liefdevol gebaar
en alles was liefde en zonneklaar.
Was eens heel haar leven aan jou gewijd
zo werd ook zij eens door haar jeugd geleid.
Leven is teer en eindeloos goed
waar zij eens ging en jij haar hebt ontmoet.
Rimpels waren er maar voor even
in voor en tegenspoed
het leven werd helaas een kort gegeven
maar opvoeden en weer afscheid nemen is goed.
Moeders hebben toch het eeuwig leven,
zolang zij leeft ben jij haar kind.
Is alles gaaf, is alles goed
word jij als kind door haar zelf behoed.
Al ga je nu alleen op pad
in een dorp , gehucht of verrukkelijke stad
je weet dat ze elders als vanouds op je wacht
jouw verhalen in stilte aanhoort met haar moederkracht.
illustratie ;Christl Vogl |
|
|
|
de onbekende soldaat , in de meidagen vielen er vele door rondvliegende bommen, obussen en shrapnells
Kunst/Schilderen | kunst
|
03 Mei 2010 | 10:13:21
|
Schrei toch niet.
Blaren omvlieden wel vaker het pad.
Wellicht zijn het je vervlietende ogen,
de gestileerde bogen boven je vleugels
die geen teugels in je handen geven.
Een soort aller-diepste heiligheid in je hart,
geborgen zorgen die mij steeds opnieuw wekken
maar ween toch niet, je haar hangt in gordijntjes
al weduwezwart aan weerzijden van je gelaat.
Laten we niet schreien maar lachen,
lachen tot we wenen om de dingen van de dag,
wennen aan wat mag , het graf is al zo diep
de hemel al zo hoog, laten we lachen.
De onbekende soldaat
En door 't gaatje van een naald gekropen te zijn,
daar schreven we over aan onze dierbaren -
meer malen per dag - en zo gingen de dagen om.
Klagend bonsden klokken, heen en weer,
als de bommen, obussen en shrapnells vielen
dan wilde je wel buigen, nadenken, knielen.
Want alles kwam, en alles moest verdwijnen.
Nooit voelde jij je instinct beter dan in de loopgraven
omgeven door braven en kapotgeschoten bomen.
We handelden automatisch: gooiden ons op de grond
spraken met onze ogen en niet met onze mond.
We gingen en we waren moe- we zwegen doorgaans.
Soms fluit ik nog kalm een liedje uit het verre verleden;
toch wordt de lente ooit sterke zomerpracht
een afschuwelijke dag eens een mooie nacht.
Toen was 'k een knaap, die in de duinen lag,
die heel-stil lachend, ook andere zonen bang aanzag.
.
Mei-dagen
|
Uit de serie:Herdenking kamp Ravensbruck III ; Pourquoi pas?
|
|
Ik dacht na, de ademhaling van ons gezin was hoorbaar
en hoe hij zijn tefillien gelegd had in de ochtend,
zich devoot wilde wijden aan een troostgang.
In het nanachtdauw zicht onder het blauw
zich nog moe droomde,
aard nog nat zelfs de zonneregen sprieten nog niet raakte,
het was toen, domweg toen dat ik de hakken hoorde klakken.
Bij het bombardement de tree naar zolder kraakte,
wij angstig toch nog geen doodskreten slaakten
in het huis zonder gebroken dakpannen.
Hoe kun je puurdiep baden in het lome.
Het was toen, toen gewoon een plaats met ons gezin.
Het werd de grijsgrauwe stad die omzoomd
met kapotgeschoten versplinterde bomen herfst werd,
waar de engelse radio van vergassing sprak.
Toen het buiten licht werd niet de dag
dat wij in de auto of op de fiets zaten
de dag dat Maaike vroeg :is het goj,
komen er ooit groene loten gaan we straks dood?
Het werd het opeengepakte tijdstip, de dag zonder schoen
een razzia, de vrachtwagen, de trein , de barakken
en ik trok helle troost uit de dag van ooit.
Alles versneeuwde in mijn hart er was geen zalige weide
onder het koele dal met boven in mijn kruin een hemel .
Toen we terugkwamen woonden anderen in ons huis. |
|
|
|
|
Herdenking kamp Ravensbruck (II) Ook vandaag relevant het Anne Frank huis bestaat vijftig jaar , leven mag niet te vergeefs geweest zijn
Kunst/Schilderen | kunst
|
28 April 2010 | 11:41:51
|
Herdenking kamp Ravensbruck (II)
Het was de dag dat je zei, eens zullen we sterven
andere sterren dan deze gele uitdragen
als deze ogen voor eeuwig, net als andere jassen, sluiten.
Voor onszelf hun vijandigheid niet meer van belang is.
Zo nuchter als de heilige nacht ons zal wenken
bedenken we dan opnieuw dat ze niet beter wisten
zich massaal vergisten. Kijk, ze hebben ook handen,
gewoon ogen, wenkbrauwen als bogen net als wij.
De hemel heeft me beloofd dat voor elk geroofd kind
het firnament voor ’t stoffelijke een beminde
zonnestraal en ster teruggeeft.
Een ademstoot herbeleefd in de mond
van een ander op de tocht in leven laat ontluiken.
Ik zag je gisteren ook het prikkeldraad al naderen
in het licht van de maan
kom gerust stevig, weg van die mensenslachters,
naast me staan.
Zie het wit van mijn ogen lijkt ook woestijnzand.
Ellende is een bleek gezicht, wij, hand in hand
donzen duiven met opgeheven hoofd.
|
|
|
|
We weten het allang , er is meer tussen hemel en aarde
Kunst/Schilderen | kunst
|
25 April 2010 | 09:19:12
|
|
Illustratie: R.Jong-Spijkerman
we weten het allang
Mijn moeder leeft niet meer
mijn vader is een golf geworden
en toch alles beweegt
de dag fluistert leven.
Wat zwelt in de lente in de grond
legt peulen en straks pitten in mijn mond,
zie , de dag kan verblauwen.
De regen en zon bedekken mijn ogen
blikken rond me heen
vroeger schreef ik al met krijt op de stoep ;
wacht , ooit komen hier kraaien wonen.
Mijn hand houdt los vast wat in de lucht leeft
om mezelf op te bergen in elk woord.
Ik geniet van elke vlinder.
illustratie :Christl Vogl
Herdenking Ravensbruck
Zo vergeefs gegeven leven
waar oren log het juiste niet verstonden.
Wat is vergeten , wat vergeven verweven leven.
Elke dag zie je nog de kraaien
de weerloze roos in de morgen.
Voel je nog het kippenvel
denk je aan het riool,
de ratten
en het leven van toen.
|
|
|
|
voorjaar in beelden en woorden
Kunst/Schilderen | kunst
|
24 April 2010 | 09:28:34
|
|
Alles bekoort en verleidt
De legkaart van het hart is een troef
met een bedaarde hunkerende kleur
zonder arrogante onverschilligheid
of regenachtige weemoed.
De dag geeft weer een dichterswoord.
De oermoeder bestiert de dag
de seringen bloeien welig
er huppelt een kind
tussen de bloesem.
Ik voel me goed bedeeld.
Elke kamer heeft een commode
een ledikant een tuindeur , een raam
met adembenemend uitzicht,
de stroom bagage neem ik voor lief
als ik weer een moment liefdevol aankaart,
het voorjaar binnenstroomt en vertakt
terwijl mijn hart een en ander hoort en klopt;
alles bekoort en verleidt.
|
|
|
|
Vloek je vrij , beluister de zuivere zang van de zangvogels
Kunst/Schilderen | kunst
|
14 April 2010 | 09:57:14
|
|
|
Vloek je vrij
|
|
|
Geef me je hand en proef de dag
het liefst nog voor de slaap je omhelst,
je moede ogen weer in het duister dompelt,
nergens scheen die dag de zon zo goed.
Elke nacht ontspruit er een nieuwe loot
elke droom geeft domweg vertakkingen.
De wereld bestaat grotendeels uit water,
verwond je niet, put de aarde niet uit.
Een sterk geloof in het goede
behoedt je voor twijfel geef me je hand
zelfs de dood draagt kuisheid als het laatste kleed
vlecht van weegbree een nieuwer.
Beluister de zangvogels en hun zuivere lied.
|
 |
|
|
|
Niets spilt de natuur om het niets , leven is een carrousel merries heffen stuk voor stuk hun hoofd
Kunst/Schilderen | kunst
|
07 April 2010 | 11:58:11
|
|
Niets spilt de natuur om het niets
|
|
Naar deze tijd hebben we gezocht
het pad versmalt de weg wordt breed,
de wereld is een klassiek dansfeest
vele flitsende flikkerende vlammetjes.
Het is niet de schaal die leeg raakt
of het broodmes dat bot is,
enkel de kruin van een der olmen
of de verwildering in het knekelhuis.
Ieder hoofd draagt een stuk leven
uit dagen dromen groots gegeven.
Onnavolgbaar speels is de geest
de zon doet stralend nog het meest.
Wat is om ons heen gelegen, is het de nacht,
de volle pracht met zeldzame nobele bekoring.
Het lijkt lief kind
dat wat buiten ontbloot ruist
kuist in de wind als jammer
een der verre treinfluiten is.
De wereld is een carrousel,
elke merrie heft afzonderlijk
steeds meer haar hoofd.
Wat elders in ogen staat te lezen kan niet verwezen,
is geen weggeraakt zonlicht maar leven
dat zegt ook tijd oprecht op het voorsteven bij de plecht.
Natuur spilt geen gaven, bewogen ogen mag je lezen
het mogen open vensters met schone ruiten wezen.
|
| |
Toelichting:
uit de serie : Het is zo stil vandaag, verlangend je te troosten
|
|
|
|
Morgen begint de wereld voel je zonnig
Kunst/Schilderen | kunst
|
06 April 2010 | 19:20:31
|
|
Luister zelfs het maanlicht oogt vroom en koel.
|
|
Wat stijgt op uit diepten van jouw ziel?
Misschien ben je overstroomd door het licht
gewond door het water,
verdronken door zeeën emoties
nog niet één met de juiste grond geworden.
Ritsel je nog tussen struiken en gras,
worstel je met de kuisheid van het laatste kleed.
Voel je jouw lichaam
nog steeds niet vol van verwachting dansen,
schemeren je schouders nog in het grauwe licht
dan zeg ook ik maak de zoldering niet te hoog.
Zie het zoetere zonnige van je hart en ziel
ruik aan de geur van vers hout, geloof me tel de wolken
morgen begint de wereld .
| |
|
|
|
Zijn we niet allemaal medearbeiders van liefde? Zalig Pasen voor een ieder , zon en veel warmte van familie en vrienden
Kunst/Schilderen | kunst
|
04 April 2010 | 12:34:31
|
|
Zijn we niet allemaal medearbeiders van liefde?
In de brieven die wij in onze harten schreven
over wat onze eigen ogen beleven in leven,
onze monden verkondigen,
zonder de schaduw en de val van tempels
kerken en al die verschillende zuilen
en muilen met volle huiveringen en liefde
staat wat kliefde, er bestaan komma’s.
Komma’s om met blijdschap vervuld te lezen
in regels wat wel en niet te vrezen van waarde is.
Ook ik blader dagelijks zonder spijt door tijd.
Ik heb nog nooit geweigerd een kasboek bij te houden.
Hoe weerhoud je mensen tot verwezen.
Spoor je aan van de bron stroomopwaarts te gaan,
wel te verstaan over wat van mond tot mond
in elke taal en tijd geschreven stond?
Ook ik wil u niet schrijven met inkt en pen,
noch inlijven gewoon zacht spreken mag beklijven,
was gebrek aan verstaan niet eens wat kliefde,
zijn we niet allemaal medearbeiders van liefde?
Voetnoot:
Illustratie : Chrisl Vogl
|
|
|
|
het is zo stil vandaag , sommige mensen hebben de eigenschap anderen zo gek te krijgen dat ze weer gewoon doen
Kunst/Schilderen | kunst
|
03 April 2010 | 19:28:50
|
Illustratie : ©Christl Vogl
| Het is zo stil vandaag, verlangend je te troosten |
|
| |
Niets in je leven is onbelangrijk voor mij
ik sta aan de deur van je hart, klop,
weet wat er in je hart leeft,
zelfs gedurende je zwerftochten.
Ren niet weg, loop rustig.
Wat kan werkelijk voldoening schenken
of vrede jou kracht en moed brengen,
zie je de forsythia de voorjaarsboden niet.
Het hindert niet hoe dikwijls je die handen
of het klimmen van de ochtendzon vergeet.
Vind je dit moeilijk te geloven?
Je bent gewoon goed zoals je bent.
|
©Christl Vogl
|
|
|
|
Gedicht: Het licht van je vleugels
Kunst/Schilderen | kunst
|
06 Maart 2010 | 13:35:00
|
Het licht van je vleugels
Het licht van je vleugels bewierookt de lucht
toch vraag ik me af vanwaar je vlucht.
Is het van de lieflijke wijsheid van een der telgen
Is het van het leven waar anderen over zwelgen.
En loutert lijden dat je streelt met hoop
of wankelt vertrouwen in eens die doop.
Wat bestemt mensen hier domweg op aard
door gebrek of teveel aan gezamenlijk beraad.
Bij het klimmen van de huidige ouderdom
vraag ik me echt af waar wijsheid begon.
|
|
|
|
Gedicht- Moeder II uit de serie moeders
Kunst/Schilderen | kunst
|
04 Maart 2010 | 14:28:49
|
Moeder II
Te leven voor haar kroost, kun jij het nog wel horen
druk jij je kind aan het hart als zuigeling uitverkoren
of is denkkracht hier vervlogen zonder enig mededogen.
Het is als een heilig pand dat ik onder mijn hart blijf dragen
als weer een dag hun pad ook het mijne blijven schragen.
Ooit trok de zon naar West oogde rood flauwer in de stralen
ik bracht ze terug bij Oost om te klimmen na het dalen.
Het voelt gewoon als plicht en vreugd van vroegere dagen
is als een heilig pand dat ik stil onder mijn hart blijf dragen.
|
|
|
|
Moeder -gewoon een gevoel een gedicht -
Kunst/Schilderen | kunst
|
03 Maart 2010 | 13:45:51
|
|
Moeder
Ze ziet in al dat woelen steeds wat haar telgen hier bedoelen
geen dief die ‘t echte gedachtenpad vandaag behoeft te stelen
leven kent al genoeg echte criminelen.
Een moederoog ziet waar ’t leven bedroog
domweg dagelijks in haar aardse oog.
In het woud en in verre bossen
in menig weide met grazende ossen
in welige akkers bij de groene bomen
steeds zal haar aard weer boven komen.
Het frisse kent ze in overvloed
van alles ook het zuur en zoet
Hoe legt zij leven op een schaal
waar ook zwaartekracht al zegt daal.
Geef haar werk ze vist en jaagt
tot het ook die ander daagt.
In menige rechtersstoel zal ze woelen
wetend wat ze met een slecht bedoelen.
De winter wordt bijna ontslagen
De winter wordt bijna van plagen ontslagen
je merkt het lichtere aan het lengen der dagen
het genoeglijke dat aan komt rollen uit leven
tuinen die boden nieuwe kansen willen geven.
Zie hoe tij de tijd verdraagt ‘t maakt het buitenleven weer zoet
als ook jij uitgeslapen zomerse stappen weer buitenshuis doet .
Menig gewas vreest nog de vorst die zijn laatste nukken torst
maar ik denk al aan zaaien en maaien en het versere uit een tas
aan de bloesem en de granen en het stapelen van het veldgewas.
|
|
|
|
rozenverscheidenheden
Kunst/Schilderen | kunst
|
26 Februari 2010 | 16:59:33
|
uitgereikt door : graine
waarvoor ik Graine bedank de vrouw die een prachtige persoonlijkheid is en haar gaven met anderen deelt
Er zitten wat voorwaarden aan deze award.
1. Bedank de logger die je deze award gegeven heeft (check)
2. Zet de award op je blog (check)
3. Link de persoon die je heeft genomineerd (check)
4. Deel 7 weetjes over jezelf
zeven punten doorgeven dan zeg ik wist je dat
1. ik graag met kinderen werk maar ook graag kunstacademie gedaan zou hebben .
2. wij een teckel hebben die erg eigenzinnig en inlevend is.
3. ik van eigen kleding ontwerpen hou zonder de mode te volgen
4. van de tuin hou maar soms niet kan kiezen welke planten voorkeur genieten
5. ik elke dag in mijn schrift schijf al sinds mijn kindertijd
6. erg van eten koken hou en met name de indische keuken
7. ik een open boek ben op vele gebieden domweg te vaak te spontaan ben steeds beter leer om ook te zwijgen
Deze nomineer ik op basis van bijdrages over het blogland heen op mijn persoonlijke beoordelingen waarvan ik vind dat zij het verdiend hebben en ergens voor respecteer!
Geen plicht maar jullie mogen dit overnemen en doorgeven...
en de award op jullie blog zetten:
deze nominatie graag wil uitdelen aan
Rozenverscheidenheden
Hoe maak ik zelf een telegraaftoestel
ik verlang naar gezette tijden
naar de elementen en naar regels over het voorjaar.
Naar een vonkeninducator en stokrozen.
Waar dien ik toe als beoefenaar van huisvlijt.
De winter had zo nu een dan een vrolijk gezicht
van al vroeg in de herfst begonnen grondbewerking
bemesting en aanleg van het beschutte terrein
en ik beelden in mijn hoofd van een rosarium
van prachtige treur en stokrozen in bloei.
Ik heb me niet gedrukt
de haagjes en de randpalm de grasbanden alles wacht
alles wacht op de zon om lente neer te zetten.
Ik heb mijn handen aan de tijd toevertrouwd.
Heden
De eenzame uren vliegen zo voorbij,
takken wiegen op de wind een kind draaft
minuten ontrafelen momenten
en in elk van alle traktementen ligt schoonheid
een lach een traan een waan van een dag
die alles vermag en toch haar eigen weg zal gaan
in het bestaan toch haar eigen weg zal gaan.
Hoe wonderlijk is het gegeven leven
en al wat tegen de wind in zich niet drukt
tijd rukt aan de seconden, wijzer worden we dag na dag.
Het is nu zover gekomen dat vooruitstrevende mensen
blij zijn geworden van 't weer en passanten in het verkeer
de eenzame uren vliegen zo voor bij, zo voorbij.
|
|
|
|
ik spot met oneindigheid
Kunst | kunst
|
19 Februari 2010 | 22:57:46
|
Ik spot met oneindigheid
Ik kreeg een kind van deze dag
Hoe oneindig is de taal van hemelrijken
Er prijken letters in zinnen om de dag te beginnen.
De sneeuw bedekt nog steeds deels de grond
Waar ook mijn mond zon straal toch braakt
Ik droom met mijn ogen ver open
over het onvermogen.
Kan al bijna lente al la dente
in mijn hoofd voorjaar laten vieren als vlieger die ik oplaat
nu alles zo licht verlicht in me opstaat.
En nog steeds is mijn moeder
Mijn Heit mijn naam niet vergeten
Mag ik weten dat ook in versleten wolken tolken
’t Weer laten trillen met al hun hemelse willen.
18-2-2010
De dagen gaan veel te snel
De dagen gaan veel te snel
Net als de wolken aan de lucht
Ik zoek dekking en laat een zucht
Naar buiten gevlucht klopt tijd wel.
Het lijkt vreemd een weerloosheidprediking
De dag een ding om je op en in te begeven
Alles uit leven te verweven oogt om het even
Met beide handen langs je zij zonder aantijging.
En toch de juiste balans een kans een levensstijl
Waar valt werkelijk nog schoonheid in te vergaren
Om de juiste zinnen te baren of te bewaren als feil.
De dagen zullen geletterd niet anders gaan
Ook morgen zullen wolken wind kennen
Ook wij wennen aan elke zucht uit de hoge lucht.
|
|
|
|
een schouderklopje op een barre tocht en taal wat is taal meer dan een rij karakters leven het is een groot schouwtoneel als je de werkelijkheid goed bekijkt
Kunst | kunst
|
11 Februari 2010 | 19:28:36
|
| Woorden van Kant |
|
Figuratief stelt waarheid niets voor
figuratie met figuranten die figureren
filharmonisch en demonisch
filomeren die fingerend infiltreren
filosoferend iets uitproberen
figuratief en de figurant
woorden van Kant
@2005
|
|
Zo een zijn , zijn tedere blauwe ogen |
|
En als je zoekt naar mijn aard
niet weet wat te doen of te zeggen
een dag luwte zoekt een doopvont
wenk de takken van de hazelaar
en als je zoekt naar mijn handen
nijvere bijen wespen en honing
een beeld dat eeuwig door me zweeft
een milde regenvloed niet ducht
de wonderen tussen en van regels
gelijk appelbloesem kunt zijn
wenk de takken van de hazelaar
als je zoekt naar mij mijn ware aard
21-1-2008
| |
|
|
|
deze morgen was heel rein van vorst , het landschap ziet er met en zonder mist of vorst prachtig en heel natuurlijk uit
Kunst | kunst
|
08 Februari 2010 | 16:41:33
|
| Was het goddelijke 't lieve leven leven en de lieve dood |
|
Deze morgen was heel rein van vorst
Niet vermoeid van leed van leven
En ziet 't maagdelijke buiten
't Kwam onze ogen bij de wilgen weer tegen.
Met een stem van lichte sneeuw
Ontsnapte zelf een geeuw.
Die het moment van nog even nadromen drijft
Een gedachte in de juiste baan beschrijft.
Wat is in leven ooit verzwegen
Kunnen deze woorden niet meer geuit
Ik voel enkel een aanwezigheid heel luid
En winter die goddelijk steeds met neerslag duidt.
Straks is de avondhemel ook weer licht
Onverplicht open vol stralende sterrenpracht
Het begin van een nieuwe nacht verlichtte dromen
En hoe het in bestaan zo ver tot hier is gekomen.
En straks komt ook weer lente met al haar ogen
De dagen van schoonheid en gedogen en begrepen
Om de uren van dagen ook het gloren te verslepen
En al wat lokt zonder dat iets wrokt.
En al wat lokt zonder dat iets wrokt.
|
| annemieke steenbergen-spijkerman | 8 februari 2010 |
|
|
|
|
patti al weer dertien jaar vandaag onze trouwe langharige dashund, de vorige teckel ook een zij doedy (=lieveling) werd 17.5 jaar
Dieren | vrienden
|
08 Februari 2010 | 12:27:26
|
|
|
|
Kunst van Annekoos , olieverfschilderijen en soms domweg een kruisbestuiving met poëzie
Kunst | kunst
|
07 Februari 2010 | 07:46:04
|
|
Passanten in de mist
Waar is die man , waar zijn zijn zilveren haren
't is dwaasheid hij nadert me
ik voel de vloed in de verte zijn golvende kruin
daar komt het lastpaard dat ik mis.
Ik neem de dag als dwaasheid op
met de ongedekte haardos
straks vat ik zijn hand
van oude dromen die hij dacht te vergeten.
Spoed me naar zijn wangen
het hek flankeert onze zijkanten
terwijl hij struikelt vol van herfst en winter.
't Is dwaasheid hij nadert me.
|
|
|
|
waar is de zon het mist zo door de dag heen zelfs de bloesem van humor ontluikt niet
Kunst | kunst
|
06 Februari 2010 | 17:40:04
|
|
Zonder overtollige reutel groeit de tijd de dag door
|
|
|
En het mist zo door de dag heen denk ik naar buiten kijkend,
Het is windstil zelfs de bloesem van humor ontluikt niet
Is de dag traag te droef om te stralen waar is de zon,
Zijn de uren minuten niets dan een schaduw.
Een bed en een tafel zonder gezelschap?
Dit beeld binnenstebuiten geeft duizenden cirkels
Werelden om in te wonen of even in weg te dromen.
Dit is de tijd van toen en ook meteen de tijd van nu.
Ik neem een hap een kleine dosis en mijmer nog even.
Over een groot veld van voorjaarsbloemen.
Zelfs een dief heeft tien jaar nodig meester te worden in zijn vak.
|
|
annemieke steenbergen-spijkerman | 6 februari 2010
|  |
|
|
|
maandag is een oudere boom geveld , herinneringen aan chocolademelk en voetballen op het plein
kunst
|
05 Februari 2010 | 15:59:17
|
|
Maandag is een oudere boom geveld
|
|
Maandag is een boom geveld en het regende.
De lokkende takken vroegen uitstel
Het was een heldere dag een donkere wereld
En toch verlichtte zon het schaduwrijke.
Zag ik de laatste knoppen van haar takken
Het Tiroolse kostuum kinderen haar hondje
Nog voor het voorjaar is geworden
Ook vandaag krokussen en sneeuwklokjes.
Vanuit een slechtzittende stoel in de aula
Elke maand week seconden lang terug
En op de weg lag geen appel maar een slang.
En ik dacht aan toen, aan voetbal op het plein.
Geuren van chocomelk oude kranten en nasi rames.
Aan rijden in het park achter een rolstoel in korte broek
Het leven is goed en het leven kan ook beter
Want maandag is een oudere boom geveld.
En ik dacht aan zon zij komt alweer
Voor de zoveelste keer stralen,
Langs de brug en de muren met morgennevel bij de gevel
Alweer als zon voor de zoveelste keer stralen
|
|
annemieke steenbergen-spijkerman | 5 februari 2010
Toelichting:
Elizabeth 1924-2010
| |
|
|
|
een dag als prettig gezelschap om even bij stil te staan voor je verder wilt gaan
Kunst | kunst
|
04 Februari 2010 | 09:33:08
|
Het was een miezerige dag
Ik hoorde gisteren de musjes tjilpen en fluiten
Als een koor van wel duizend houten luiten.
Het liefst hadden ze hun lof wijds verspreid
Wellicht zich zelf op een feest voorbereid
Ik zag elders kinderen en hun dansende lokken
Een lucht vol sneeuw maar toch geen vlokken.
Zag merels en weet ze gaan straks ook zingen
Het zijn als gewoonlijk de doodgewone dingen.
Ons zijn ze lief de groene bomen en struiken
Ons zijn ze lief de vogels de zee en alikruiken
Wat is dit land toch aan gunsten rijk
Alles gaat om vreugde niets om ongelijk of gelijk.
En als ik zo denk zal me niets ontbreken
Dan voeg ik mijn adem toe om er over te spreken.
Hier kan geen vreemde kracht me overheersen
Ik moet enkel mezelf steeds rustiger leren beheersen.
En als ik denk wat wil toch die vreemde klank
Al dat moois in leven waar ik dan weer voor dank
Is dit dwaasheid van mij als nuchter wicht
Als ik mezelf van zegel voorzie en erover bericht.
Want ook de beemden zijn geen vreemden
En ook geen vogel in welke vlucht ook
Zo ver zon tussen miezer door het erf ook bescheen
Ik weet bij God niet waarom ik soms om die schoonheid ween.
|
|
|
|
poëzie verken je in je hoofd , Geen westerstorm bij deze sunset, terugdenkend aan de watersnoodramp in 1953 en de reservisten en agenten die vanuit heel Nederland hulp kwamen verlenen in Zeeland en Zuid Holland
kunst
|
03 Februari 2010 | 09:58:58
|
|
1953
Geen westerstorm bij deze sunset
Wees maar stil kind
Er slaan geen doggen aan
De zon zie ik een ogenblik
beweegloos langs de oever
bedekt het kruiend ijs opstaan
en er slaan geen doggen aan.
Er komt geen storm
Er komt vandaag geen storm.
Zon keerde weer met trager gemoed
(iets wat de maan
straks rijzend ook weer doet)
zo vrij en onverveerd met stoute moed
Neder op het water
met 'n overheerlijke gloed.
Wees maar stil kind het water welt niet aan
geloof me vandaag slaan geen doggen aan.
Laat die nachtmerrie van drie en vijftig
nu eindelijks maar naar het verleden gaan.
Wees maar stil kind het water welt niet aan.
2010
Toelichting:
Mijn vader werd in 1953 op twee februari opgeroepen als agent in Friesland om in Klundert op pension te gaan om bij de overstroming te gaan helpen. Voor sommige mensen daar blijft storm en water nog steeds rond deze tijd storm en hoog water een gevoel van toen.Alles kwijt.
Stormen zie je nu in andere werelddelen , overstromingen en afwijkende weersomstandigheden net als in Haïtie en op de canarische eilanden Het weer geeft te denken over wat welt en wat niet.2 april 1973 was er na 13 nov.72 ook een hele zware storm in Nederland
|
|
|
|
poëzie, hersenletsel is een nare voetganger Die niet echt passeert Deels grammaticaal een beetje blijft haken Zonder afscheid te nemen. En dan toch opstaan Dan toch opstaan
Kunst | kunst
|
31 Januari 2010 | 18:39:29
|
|
Poëzie
Een nieuwe dimensie aan de realiteit geven
Aan dagen nog altijd goed gevuld
Als stramgewerkte
Bekant zes en vijftig worden.
Leven, leven stemt toch tot nadenken
Doorwerken is een familieziekte.
Tienduizenden en tienduizenden
Samengestroomde gedachten
Van heinde en verre
Filteren vanuit het spontane keuvelen.
Maar hersenletsel is een nare voetganger
Die niet echt passeert
Deels grammaticaal een beetje blijft haken
Zonder afscheid te nemen.
En dan toch opstaan
Dan toch opstaan
Opstaan stemt tot nadenken
Dat het best mogelijke geschreven is
Of was
Een nieuwe dimensie aan de realiteit geven.
2007
|
|
|
|
waarheid is beter dan een nuttige leugen hoor ik op tv en denk wat een prachtige regel
kunst
|
23 Januari 2010 | 20:40:09
|
|
24-01-'62 -20-1-2007
Als de tijd klopt
Op zomaar een middag zal het regenen, zomaar
Als tijd op vrijheid verzot, miezeren uit het niets.
Sneeuwen.Denk dan aan de laatste stond, de zonnigste
Niet aan treurgenoten en een ring denk aan vrolijk.
En hoe meer je naar een ontknoping verlangt
Je nog eens omdraait en aan regenjassen denkt
De parapluwet en waterplassen op de stoepen
Des te meer, geloof me, zul je lachen en giebelen.
Onder lakens denken, je nog eens omdraaien verlicht
Lachen. Hoe vaker hoe beter je mond in de goede
Stand zal staan als deze dag een toneelstuk speelt.
Denk dan aan de allerlaatste stond, de zonnigste.
20-1-2007 - (16.30 uur) 24-01-'62 - 20-1-2007 24-1-2007
Tussen de media benefietacties door over Haïti.
Wat elk verloor, mijn ogen branden
In de zwartste nacht schouw ik de sterren
De maan de waterlelies de avond in de stad.
Vandaag vallen geen bladeren enkel mot en miezer.
De hemel moet zich zeker bij de vorstgrens ontladen
En toch ik verbeeld me steeds daar die kampen
Dwars over het land klinkt wintersgezang uit huizen
Het rijp klimt op de daken ijzel ligt bevroren op straat.
Er is een soort terugdeinzen in de stilte.
Tussen de media benefietacties door over Haïti.
Is het best ingewikkeld leven met compromissen.
Wat zal de volgende fase in de hulpverlening worden.
Hoe kun je onzichtbaar slachtoffers meewiegen.
23-1-2010
|
|
|
|
er groeit iets van een bloem een pad pad dat leidt naar de Akropolis een pad dat leidt naar Egypte dromen zijn beelden en wat zijn beelden en tekens in regels iets van poëzie
Taal/Gedicht | kunst
|
29 Januari 2005 | 16:55:38
|
|
opnieuw bloemen
Er groeit iets als een bloem in mij,
‘t voelt vurig vreemd maar maakt me blij,
de stengel broos, melkachtig ‘t sap
de kelk met dauw, een volle nap.
Er groeit iets van een vlam in mij,
drievoudig vurig bloeit zij vrij
’t is iets, 'n bloem 'n vuur in mij
zo vreemd het maakt me blij.
Een bloem in mij, ze bloeit zo vrij,
die wiegt die wiegt haar kelk.
Een vuur in mij, bloeit vrij
© annemieke
Ik zag zo vaak wat is en was
de bij, de bloem, ’t hout, ’t glas,
de roemer tot de rand gevuld
de trage tred zo zacht verhuld.
De rivier, het bed, de overkant,
de warme zon, het natte strand
ik zag zo vaak de vormen staan
de dienstmeid ramen open slaan.
De liefde, hoop, een zere knie,
de glans, reflectie die ik zie,
dacht vaak aan koren en ‘n bloem
een hete nacht, een warme zoen.
En immer als het gloren kwam
openden zich die handen klam,
palmen vol liefde leven en lust
‘t leven dat mij teder wakker kust.
Ik zag zo vaak wat is en was
de bij, de bloem, ’t hout, ’t glas.
© annemieke
Blazend uit je bol gaan
Ik leg mijn gebed uit mijn gemoed in een grasgroene wei
dichtbij de zwartgeblakerderuiten die de studio sieren neder
en hou het aanbeeld in gedachten zacht vast.
Er groeien obejecten sculpturen op voorrrad uit mijn gesloten mond
op een late namiddag-wandeling langs de watergang.
De dag is vol kindergezang.Alles blaast schept en klopt.
Ik verlang bewegend in mijn hoofd naar een tijdloze creërende tijd.
Kleine roze toefjes bloem wchten op het opengaan van kelken
Harpetokkende tonen betikkelen de bladeren van de eik
de naalden van de den in de tuin en er ligt een lijk te kijk.
Alles in de uiterwaarden zet grijs groen onder het blauw
mijn lippen aan tot levende kleuren om diensten te verlenen.
Toch overwin ik ook deze dag de strenge wind, de dood
om te leven als glas,Het lood laat ik voor wat het is en was.
De lente in mijn hoofd vil vogels , klokken en glazen bellen blazen
zonder me te schampen aan de vormen van het kralende najaar.
En zomaar in het licht van die dag gedurende een serie windvlagen
richt mijn oog zich op een regenboog, mijn longen en mijn bloed
en al mijn cellen richten zich op het zand en de blaasbalg en het open vuur
ze bollen in de studio waar ik bij de oven onder de uren die voortschrijden
een piepkleine lente vind in een Kerstschilderij dat zich laat vormen tot kristal
in het voorjaarslicht als waren het duizenden samenklonternende diamanten.
Het is als of een hand strelend door mijn haren ongehoord verbondenheid schenkt
zoals de dag van morgen in het glas zichtbaar wordt,
leven ontvouwt en alles van schaduw vervaagt
en grenzen onzichtbaar overschreden worden.
De smederij in mijn hoofd is als teer beroerde toetsen,
mijn handen en wangen vormen een willig instrument.
Ik rijg de kralen glas tot string om de kleuren in het juiste prisma te uiten
ook morgen hlazen en polsen te sieren vanuit de bol zonder als blazer
op de fles te gaan en denk geef ze een hart waarvan alle deuren opengaan.
juni 1975
|
|
|
|
|
|
.jpg)
